yolda beşiktaş formalı birini görmek

insanda ne olduğunu anlamadığı bir kıpırtı oluşturan hadise. kan kaynaması, sempatik bir görüntü, bazen sarılma ya da bağıra çağıra beste söyleme isteği.. sanırım renklere ve armaya olan bağlılık içten fırlamak için an kolladığından oluşuyor bu his.
o insanın nasıl bir karaktere sahip olduğunun göstergesidir.
burun delikleri genişletilir ve gözler hafif kısılarak kendisine gurur dolu bir bakış atılır.. ben de bjk liyim birader amma formam yok çaktırma mesajı verilir
insanda sarılma isteği uyandıran bir hadise. birkaç yıl önce ankara'daki ünlü bir avmde çocuğuna bjk forması giydirip dolaşmaya çıkaran bir aile görmüştüm, çocuk 3-4 yaşlarındaydı. hem beşiktaşımı hem de çocuklarıçok sevmemden ötürü gittim önce çocuğu öptüm sonra da armayı. hatta babası "vay aslan parçası" demişti ben de yanlış oldu "kartal parçası" olacak demiştim. doğru haklısın demişti.
eğer formayı giymiş olan küçük bir çocuksa mutlaka yanına gidip ne kadar şık olduğunu söyleyerek iltifatlarda bulunduğum durumdur.
sebepsiz bir gülümsemeye neden olur. hatta zevkten dört köşe olursunuz. hele bir de çok alakasız bir yerde gördüyseniz.
yürekten bir tebessüme yol açan durumdur.
bu yıl gördüğüm gördüğüm her beşiktaş forması fırat aydınus'u hatırlatıyor ve dolayısıyla lanetli 5'nci haftayı. sonra diyorum ''lan ne fark eder sevinmek için mi sevdik''.
eğer benim gibi bi insansanız yol boyunca o kişiyi seyredip gülümsemenize hatta aptal aptal sırıtmanıza yol açar..
tutup öpesim gelir ama kız olunca biraz utanır insan.*
insanın içini ısıtır, çok değişik bir ısıtmadır o. anlatabilmek için de anlatamamak için de yaşamak gerek. ben anlatamadım.
sabah gördüysen, güne umutla başlamanı...
akşam gördüysen, huzurlu bir uyku uyumanı sağlayan durumdur...

bu insanları gördüğünde sarılasın, halini hatrını sorasın gelir...
hiç bir şey yapamıyorsan selam veresin...
  • /
  • 4